‘Geen enkele dierentuin heeft tien op tien’
We zagen deze week de Directeur Charel Verheyen van de Olmense Zoo met de tranen in de ogen, waarop hij zei: “Het is alsof ik naar mijn eigen begrafenis moet”.
Reporter Sarah Vankersschaever en fotograaf Jimmy Kets van De Standaard kwamen daarom even langs bij Sanctuary De Zonnegloed om hierover te praten, want iedereen maakt zich zorgen nu de Olmense Zoo zonder inkomsten komt te staan…
Hieronder het artikel zoals het vandaag verscheen in De Standaard:
VOORAF
Ben Weyts sluit Olmense Zoo
Woensdag raakte bekend dat Vlaams minister van Dierenwelzijn Ben Weyts (N-VA) de vergunning van de Olmense Zoo intrekt. Ondanks de vele boetes en de voortdurende vraag om aanpassingen, kwam er volgens de minister geen structurele verandering. ‘Er is zeker plaats voor dierentuinen in Vlaanderen, maar het welzijn van de beesten moet gegarandeerd zijn.’
Tegen die beslissing protesteerden de voorbije dagen zo’n vierhonderd mensen voor de poorten van de zoo, die sinds woensdag dicht is. Vierduizend mensen ondertekenden een petitie. De uitbaters hebben zestig dagen om beroep aan te tekenen bij de Raad van State.
EERSTE HULP BIJ DIEREN IN NOOD
‘Geen enkele dierentuin heeft tien op tien’
In reservaat De Zonnegloed in Oostvleteren redden Karel en Lieve Ackaert dieren. Misschien straks ook uit de Olmense Zoo…
De ringstaartmaki mist z’n linkeroog, de berberaap raakte getraumatiseerd in de kelder van een bakkerij en de kameel is een weerloos watje na een leven tussen mensen in plaats van dieren. In het reservaat De Zonnegloed in Oostvleteren heeft elk dier een verhaal. Karel Ackaert (47), samen met zijn vrouw Lieve De Busscher de bezieler, kent ze allemaal: vierhonderd. ‘Hoelang mag de rondleiding duren? Als ik begin, ben ik moeilijk te stoppen.’
De rugzak van de dieren is meteen een belangrijk verschil tussen De Zonnegloed en de andere, meer commerciële dierentuinen in ons land: de dieren zijn niet gekweekt of gekocht, ze zijn gered. Berros de bruine beer werd gered uit een circus, Kabir de luipaardgekko uit de illegale handel, Ipek het dwergzijdeaapje uit de handen van een particulier, tussen de apen zitten afgedankte laboratoriumdieren en Benny de zebra werd geplaatst na de sluiting van een dierentuin.
‘Wordt de Olmense Zoo gesloten, dan is de kans reëel dat ook wij dieren opvangen’, zegt Ackaert. ‘Maar ik hoop dat het niet zover hoeft te komen, want bij een sluiting zijn de dieren altijd de dupe!’ De Olmense Zoo telt ruim achthonderd dieren en ondertussen werd een coördinator aangesteld die ze mogelijk een nieuw onderkomen moet geven. ‘De helft vindt normaal gezien vlot een nieuwe plek’, zegt Ackaert. ‘Dierentuinen vullen hun collectie aan met de interessantste exemplaren. De resterende vierhonderd dieren wacht een lastig lot: het asiel of mogelijk euthanasie. Je ziet, een zoo sluiten om redenen van dierenwelzijn, betekent zelden een verbetering voor het welzijn van de dieren.’
Op tv waren de voorbije dagen beelden te zien van Charel Verheyen, sinds 1995 de uitbater van de Olmense Zoo. In zak en as en in tranen, terwijl Ben Weyts volhoudt hem nochtans meermaals gewaarschuwd te hebben. Ackaert: ‘Ik begrijp die tranen! Je begint niet aan een dierenpark als je niet van dieren houdt. Met de sluiting wordt de familie en het park in een slecht daglicht gesteld, terwijl daar natuurlijk ook veel goede dingen gebeuren. Want ik kan je verzekeren: achter een dagje ontspannen dieren kijken, zit een grote inspanning. Of het nu een opvangcentrum, een reservaat, dierentuin of kinderboerderij is, het is complex om te runnen. Je hebt niet alleen dieren, maar ook personeel en een boekhouding. Alles moet kloppen.’
Geen enkele dierentuin is volgens Ackaert helemaal in orde. ‘Niemand heeft tien op tien. Wij hadden ook enkele opmerkingen van de inspectie. In de winter waren een paar drinkbakken bevroren, wat ons de zware inbreuk “geen toegang tot drinkbaar water” opleverde. Maar als de inspecteurs om 9 uur hun ronde starten aan de ene kant van het domein en je verzorgers om 8.30 uur aan de andere kant, kan dat gebeuren. Niettemin, we zoeken een oplossing zodat het water niet meer bevriest.’
Ondertussen kregen de emoes een hoger hok en kunnen de zebra’s binnenkort zelf bepalen wanneer ze in de stal willen schuilen, in plaats van op verzorgers te rekenen. ‘Alweer twee werkpunten minder.’ Geen wonder dus dat Karel, Lieve en hun team zeven op zeven in de weer zijn. Vakantie neemt het koppel eenmaal per jaar, ‘maximaal vijf dagen, want na de vierde dag word ik ambetant’. En bij thuiskomst moet Lieve op haar eentje de koffers uit de auto halen, want Karel wil meteen op ronde. ‘Het is tenslotte onze verantwoordelijkheid dat de dieren gezond en gelukkig zijn!
Over geluk gesproken. Volgende week vindt in De Zonnegloed een Europees congres plaats met als thema ‘hoe meet je het geluk van dieren?’. ‘Geen eenvoudige kwestie’, geeft Ackaert toe. ‘Als dierenverzorger doe je dat op het gezicht. Vertonen ze stereotiep gedrag zoals rondjes lopen, zitten ze stil in een hoekje of is de groep gespannen, dan zijn ze ongelukkig. Dan nog uitzoeken hoe dat komt: hebben ze te weinig ruimte? Klikt het niet met de groep? Zijn ze ziek? Ze vertellen het je niet, hé.’
Verderop loopt een voormalig ‘aapje op de sukkel’, zoals dat dan klinkt in bachten de kupe. Of Karel Ackaert zelf nog altijd content is? ‘Absoluut. We zijn nog maar een kleine zes jaar bezig en we hadden hier veel vroeger mee moeten beginnen. Het doet deugd om iets te kunnen betekenen voor dieren en via hen ook voor mensen. We zijn nu bezig om twee ex-circusberen, een luipaard, een poema en een aantal roofvogels te redden.’ Kostenplaatje om hen in Oostvleteren geïnstalleerd te krijgen: 57.000 euro. ‘Dat is slikken, ja. Ik ben blij dat ik een verleden als krediet- en beleggingsadviseur heb. Met dierenliefde alleen trek je het niet, er komt ook veel nuchter verstand aan te pas.
Dank aan Sarah Vankersschaever en fotograaf Jimmy Kets
Het artikel kan je nog eens volledig nalezen via onderstaande link naar De Standaard:
http://www.standaard.be/cnt/dmf20171013_03131356…
